Νηνεμία (18)

“Κενό”

μου πήρε τρία λεπτά να ομολογήσω τη δίψα μου

για άνοιξη & να μαρτυρήσω το θεό κρυμμένο

πίσω από τα σκουριασμένα κάγκελα την ώρα

εκείνη που μεσολάβησε μέτρησα τις μέρες μου

στην ανάσταση κόκκινες οι μέρες μου στην

ανάσταση τόσες ήταν! έρχεται το άρμα έπειτα

απ’ όλα τα παράξενα τραπέζια & τους κλόουν

που συνεδριάζουν μες τις γραβάτες στα πιο

χαρμόσυνα μέλη του σύμπαντος στο ταβάνι μέσα

στα μάτια πλάι στα πουλιά & αλλού & πιο

πέρα & πιο σφιχτά μέχρι που η παρέλαση

σωριάστηκε χάμω αναίσθητη

Κάνει κρύο εδώ.

Γύρω απ’ το στομάχι

μου πληγές απ’ τα δόντια

των συνόρων

κάτι μου λέει

πως οι θεοί μ’ έπαιξαν πάλι

Περιμένω το τελευταίο

Ήχο μία καμπάνα ένα κουδούνι

απ’ τον Αϊ Γιώργη

την Matter Kristi

ή τελοσπάντων

το συναγερμό της φυλακής μου