Το ηλιοτρόπιο του Μέτωνος
We’re trying for something
That’s already found us. J.D.M.
Νικητής ανάμεσά τους
Περιφέρω το νεκρό σώμα
Όλο δικό μου στους δρόμους της πόλης
Ως λάφυρο του αγώνα
Που δεν ξεκίνησα ποτέ
Σε ένα ξανά μικρόκοσμο
Των ειδώλων του εγώ
Ζητώντας μυροφόρο μάρτυρα
Τι να θελα να πω πάλι ξέχασα
Θυμάμαι το μωβ μελάνι της Αθηνάς
Φρέσκο & τα σχήματα
Θυμάμαι τα δάχτυλα στην άμμο θαμμένα , αμμένα
Την λιόρα την πρώτη την αλμυρή
Θυμάμαι το σώμα στο κρεβάτι μητρικό πέτρινο, μέτρινο
Θανοφάνεια που πήρα αλήθεια
Θυμάμαι το παλτό που είχε μικρύνει
Ακόμα μυρίζοντας Μαρία
Θυμάμαι να είμαι μέλλον
Τη σκόνη στα χείλη μου η θύελλα
Να βλέπω
Να φτάνει στο σπίτι μας πίσω
Προς τα εκεί που προσμένουμε
Ανατολή
Όχι για τα θεία & τις ιδέες
Πρωτόγονα δηλητηριασμένα κάτουρα συνοροθέτησης
Εδώ χάνουμε τον καφενέ!
Να μην είναι τουλάχιστον αλήθεια
τα χρώματα;
Τελειώνουν επιτέλους τα πειράματα;
Περισσότερο από όλα φοβάμαι μην
Σταματήσω μην σταθώ μην καθίσω
Σε αυτή την πέτρα και σκεφτώ
Πρέπει να συνεχίσω
Στο Σικάγο δεν γιορτάζουν την πρωτομαγιά
Άλλωστε για ποιο λόγο πια
Η Ιδιοκρατία σώζει
Βλέπεις τώρα εκείνη τη χαρά του παιδιού
Ανακάλυψα αναγνωστήριο στο λόφο
Εκεί θα μετοικήσω
Το πρώτο αμάρτημα
Αντιθέτως με διδαχές & φήμες
Ήταν η ποίηση
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.