Νηνεμία (3)

Οδηγήθηκα σ’ ένα

όραμα

--στο τέλος της φωτιάς μια παρέα

ανέμιζε σημαία τα νέγρικα

τραγούδια, τα πυρωμένα --

θανάτου…

-Σε τούτους τους καιρούς

τι περιμένεις; χάραζες

ναρκωμένη τα χαρτιά

Φαντάσου, λοιπόν,

την Ανεμόχωρα

κάτω απ’ το σεντόνι

του Αποχαιρετισμού

ο ήλιος που πεθαίνει…

Ζήτα, λοιπόν,

τους πρώτους ήχους

στις λευκές συνάξεις

των γλάρων

το θρήνο που τρελαίνει…

Έλα, λοιπόν,

στη ζεστασιά

της παρέας μας

& κέρασε τις σκιές

με τις δικές σου αιώνιες κραυγές…