επιπλέον το μπάσο
διαιρεί ουρλιάζοντας
& άλογη η ύπαρξη
επιστρέφει
ο Λόγος οδυνηρά
γλαυκίζει - εσύ; -
χωρίς το βλέμμα σου
τ’ όνειρο σιγεί
νηνεμία
-κάτι κρατά-
στων χεριών σου τη σκιά
πώς να αντέξω τόση σιωπή
πόση ακόμα;
Περπατώ,
ο μόνος τρόπος ύπαρξης
No comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.